15 Οκτωβρίου, 2019

Search

Πρέπει οι γονείς να «διαβάζουν» τα παιδιά τους;

Η μελέτη και η μάθηση στις μέρες μας κάθε άλλο παρά ελκυστική είναι, α­φού μάταια οι μικροί μαθη­τές αναζητούν ανάμεσα στα αγγλικά, τα γαλλικά, το ω­δείο, την κολύμβηση και τον ηλεκτρονικό υπολογιστή λίγη ώρα να παίξουν, να δουν τηλεόραση, να μιλήσουν με έ­να φίλο τους. Το καθημερινό πρό­γραμμα του μαθητή είναι αμείλικτο. Επιστροφή από το σχολείο και μελέτη για την επόμενη μέρα...

Οι περισσότεροι γονείς αγωνιούν για τις σχολικές επιδόσεις των παιδιών τους, για τις ώρες μελέτης που αφιερώνουν στο σπίτι και τα παιδιά στενά­ζουν υπό το βάρος των μαθημάτων και της στέρη­σης του παιχνιδιού. Η «σκιά» του σχολείου σκεπάζει δραματικά τον ελεύθερο χρόνο του μαθητή και ό­σο η εκπαιδευτική βαθμί­δα ανεβαίνει, τόσο η έντα­ση μέσα στο σπίτι αυξάνε­ται και οι οικογενειακές σχέσεις φορτίζονται.

Οι γονείς βρίσκονται α­πέναντι σε ένα δίλημμα:

Πρέπει να παρεμβαίνουν στις σχολικές υποχρεώ­σεις των παιδιών τους, στη μελέτη των μαθημάτων τους; Πρέπει να διαβάζουν μαζί τους, να οργανώνουν το χρόνο τους, ώστε να μην υπάρχουν χαμένες ώ­ρες και μέχρι ποια ηλικία;

Ή θα πρέπει να τα αφή­σουν να αυτενεργούν, να γίνονται υπεύθυνα μέσα από τα λάθη τους και να περιορίζονται στο ρόλο του γονέα και όχι του δασκάλου στο σπίτι; Και πόσες ώρες πρέπει να διαβάζει σήμερα ένας μαθητής;

Οι ατέλειωτοι καβγάδες με τους γονείς για το διάβα­σμα δηλητηριάζουν τις σχέσεις και των δύο. Οι γονείς παριστάνουν τους δασκάλους, αγωνιούν, ελέγχουν, διορθώ­νουν, θυμώνουν. Συχνά ξεχνούν ότι δεν φοιτούν εκείνοι στο σχολείο και λένε: «Σήμερα είχαμε πολλά διαβάσματα και δεν προλάβαμε» ή «έχουμε τεστ αύριο»...  Δημιουργούν έτσι μια σχέση, που τους ταυτίζει με το παιδί τους. Μέσα απ' αυτή τη σχέση το παιδί παίρνει το μήνυμα ότι το ίδιο είναι ανίκανο να τα καταφέρει μόνο του, ότι έχει ανάγκη από το δεκανίκι του γονιού, για να είναι καλός μαθητής. Το μικρό παιδί, αντί να ε­ξασκεί τις δικές του μαθησιακές δεξιότητες, τη συγκέντρω­ση της προσοχής, την αντίληψη, την κρίση και τη μνήμη, μαθαί­νει να στηρίζεται στον ενήλικα.

Πολύ συχνά ακούμε οι­κογένειες "που διαβάζουν" από τις 4 μ.μ. έως τις 10 μ.μ.». Και μιλάμε για παιδιά δημοτικού σχολείου! Αυτοί οι«μαραθώνιοι» συνοδεύονται από φωνές και εκνευρι­σμούς, όταν το παιδί δεν συγκεντρώνεται ή δεν καταλαβαί­νει. Και πώς να συγκεντρωθεί τόσες ώρες, όταν η μέγιστη συνεχής συγκέντρωση για τον ενήλικα  είναι δύο ώρες, ενώ για το παιδί δεν ξεπερνά τη μία ώρα;  Και το τρομερό είναι ότι αυτό που προσπαθούν να αποφύ­γουν οι γονείς και οι δάσκαλοι, αυτό ακριβώς πετυχαίνουν: να μισήσουν τα παιδιά τη μάθηση!

Οι γονείς διαβάζουν τα παιδιά τους, για να τα κάνουν καλύτερα από τους ίδιους. Αυτό σημαίνει ότι λίγο – πολύ τα θεωρούν προέκταση του εαυτού τους και εναποθέτουν πάνω τους τις δικές τους προσωπικές φιλοδοξίες και πολλές φορές τα απωθημένα τους. Με τον τρόπο αυτό εκείνο που σίγουρα καταφέρνουν είναι να τα χειραγωγούν και να τα καταπιέζουν. Οι περισσότεροι γονείς, που θέλουν«να πα­ρακινήσουν το παιδί τους να ενδιαφερθεί για το σχολείο», το μόνο που καταφέρνουν είναι να μπλοκάρουν και να αναστείλουν την πολύ φυσική τάση του παιδιού για μάθηση και γνώση.

Το παιδί από πολύ μικρό ακούει αυτό που του ζητούν. Πρέπει να μάθει, πρέπει να πετύχει. Καταλαβαίνει πολύ καλά ότι πρέπει να ανταποκριθεί σε αυτό που περιμένουν οι γονείς του. Η επι­τυχία είναι η ικανοποίηση που οφείλει να δώσει στους γονείς. Οι καλοί βαθμοί είναι για να δίνουν χαρά στον μπαμπά και τη μαμά. Μπορεί να ανταποκριθεί πειθήνια σε αυτή την προσδοκία, σε αυτή την πίεση για κάποιο διάστημα. Αρ­γά ή γρήγορα όμως αυτή η επιθυμία, που δεν είναι δική του, θα τελειώσει και θα 'ρθει αντιμέτωπο με τις δικές του επιθυμίες και το θυμό του για όλη αυτή την πίεση. Και τότε συμβαίνει συνήθως η έκρηξη, η αλλαγή πορείας. Χρονικά αυτό συνή­θως συμβαίνει με την είσοδο του παιδιού στο Γυμνάσιο ή λί­γο πριν από τις εξετάσεις για την εισαγωγή του στα ΑΕΙ.

 

 Τι πρέπει να κάνει ο γονιός, λοιπόν, για να γίνει το παιδί του όχι μόνο επιτυχημένο, αλλά και ευτυχισμένο;
 
  •   Ο γονιός την αγάπη για τη γνώση και τη μάθηση και τις αξίες της ζωής τις μεταδίδει κυρίως με το ίδιο του το παράδειγμα. Αν ο ίδιος ενδιαφέρεται να μαθαίνει καινούργια πράγματα, αν είναι ανοικτός στη γνώση, αν διαβάζει βιβλία, τότε δε χρειάζεται να ανησυχεί.
  •   Να κατανοήσει ο γονιός ότι το σχολείο είναι ένα από τα πολλά κεφάλαια της ζωής του παιδιού του και να μην ταυτίζει το παιδί του μόνο με την ιδιότητα του μαθητή.
  •   Να του προσφέρει αποδοχή, αγάπη και αναγνώριση γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που θα ήθελαν να είναι.
  •   Να του αφήνει το περιθώριο να κάνει και λάθη, να α­ποτύχει κάπου, για να αντιληφθεί την αξία και τη διαφορά της επιτυχίας και της αποτυχίας.
  •   Οι γονείς πρέπει να θυμούνται ότι «παριστάνοντας» τους δασκάλους χά­νουν και αλλοιώνουν πολύτιμες εμπειρίες στη σχέση τους με τα παιδιά τους.
  •   Να θυμούνται ότι η υποχρέωσή τους ως γονείς είναι μόνο να παρέχουν τις συνθήκες για μόρφωση και μελέτη.
  •   Να ενδιαφέρονται αν το παιδί τους αγαπά να μα­θαίνει και όχι αν αποκτά καλούς βαθμούς.